An d´r Thek
(Text & Musik: Oliver Kerk/Guido Alexius)

1.

Manche dunn et beinah jeden Daach, manche einmohl en d´r Woch.
Manche künne nit mieh ohne sinn, manche die jonn aff un zo nur hin.
Manche dunn et leever heimlich, denne ess et dann peinlich.
Un manchesmol pasiert et, do jonn se all zesamme met!

Ref.

An d´r Thek ess nit et Hätz vun d´r Welt.
An d´r Thek do stonn mer nur wenn et uns jefällt.
An d´r Thek weed nit nur jeschunkelt un jelaach.
Doch an d´r Thek, do maach mer manchmol de Naach zom Daach.

2.

Manchmol weiß mer´t em vüüreruss, manchmol jeiht mer hin un hätt kein Luss.
Av un zo kritt mer d´r Hals nit voll, un driev et widder vill ze doll.
Manchmol wöör et jahnit nüüdisch, doch dann ess mer einfach övvermöödisch.
M´r hängk sich ahn et Telefon un alle kumme met.

Ref.

An d´r Thek ess nit et Hätz vun d´r Welt...

3.

Av un zo bliev mer halt hange, en ander Mol weet et nit lange.
Manchmol weet et drusse ald hell, wenn mer jraad noh Huss jonn well.
Manchmol kann m´r de Lück nit mieh sin un säät sich: "Jung, do jon ich leever nit mieh hin!"
Doch fröher oder späder, do sinn se doch all widder do.

Ref.

An d´r Thek ess nit et Hätz vun d´r Welt...

Break:

Av un zo ess et janz joot, wenn m´r weiß,
wann et su langsam Zick ess, noh Huss ze jonn.

Ref.

An d´r Thek ess nit et Hätz vun d´r Welt...